Tot zijn verdediging kan ik aanvoeren dat hij niet alleen te maken heeft met zijn eigen idealen (= nog harder), maar ook met de verschillende wensen van de zaaleigenaar, de musici en het publiek, al heb ik tot nu toe nog niemand uit die groepen horen zeggen dat ze het zo heerlijk vinden om met een fluit in de oren een concert te verlaten.

Vooral als je je geluidsmensen niet zelf inhuurt, ben je de klos. Ik heb eens met een bandje meegedaan aan de Grote prijs van Nederland. Dat was wel het ergste dat ik ooit heb meegemaakt op dit gebied. Alle knoppen stonden wijd open, zodat er een volkomen ongedifferentieerde, gehoorbeschadigende en vervormende hoop ellende uit de speakers denderde. Bij dit soort volumes wordt het bijna onmogelijk om muzikaal te spelen. Dynamiek verschillen bijvoorbeeld vallen in het water, want het verschil tussen oorverdovend hard en snoei hard valt niet echt op.

Bert Kers, drummer, komt met een paar aanvullingen (waarvoor dank): als het even kan, laat je dan niet in een hoek drukken, waar de akoestiek vaak minder goed is. Als je het kunt vermijden om op een (hoog) podium te spelen, kies dan voor spelen in de zaal, tussen de mensen, waar het geluid meestal (veel) beter is.

Zie ook: de reactie van twee technici op dit ironische stukje en klik hier

De akoestiek
Als je regelmatig in het schnabbelcircuit meedraait, kom je steeds weer in zalen met een tegelvloer, betonnen muren en veel glas. Erger kan haast niet voor de contrabas, je prachtige geluid wordt een ongedifferentieerde brei. Ik neem daarom zoveel mogelijk (ook) mijn gitaar mee, dan heb je veel minder last van de akoestiek, en al kijken veel jazz schnabbelaars wat neer op de gitaar en eisen ze soms van me dat ik contrabas speel, het blijft natuurlijk in ieders belang dat het basgeluid te pruimen valt. Het mooiste vind ik de akoestiek in jazzcafé de Spieghel in Groningen op de eerste verdieping, vooral op het podium zelf. Daar geniet ik altijd het meest van mijn basgeluid, prachtig werkelijk. Veel hout en een laag plafond, echt ideaal voor ons bassisten.

Waarom dit stukje? Omdat ik een belangrijke waarheid heb ontdekt (door schade en schande wijs geworden): hoe zachter je in zalen met een vreselijke akoestiek speelt, hoe minder beroerd het klinkt; hoe minder groot de brei en hoe beter je jezelf en je medespelers kunt horen. Bovendien kan je publiek ook nog een beetje genieten van je muziek, wat anders niet het geval is. Als je contrabas speelt, is het dus in jouw belang om er bovenop te zitten en je medespelers te dwingen tot een laag volume. Jij bent als eerste de klos als je dat niet doet. Je hebt al zoveel moeite om je medespelers te onderscheiden in die lelijke muur van geluid die op je afkomt, maar jezelf horen onder deze omstandigheden is zelfs een gigantische prestatie. Als ik mag kiezen, speel ik liever basgitaar dan contrabas in dit soort zalen, want de basgitaar heeft een duidelijker geluid. Als je met een PA werkt en iemand achter de knoppen hebt staan, moet je onder deze omstandigheden wel héél assertief zijn om niet een vreselijke avond te hebben. Om de een of andere reden geldt het volgende voor de man achter de knoppen in Nederland.

De man achter de knoppen