Ik wil absoluut niet beweren dat het niet goed is om op toonladders te oefenen en/of vingeroefeningen te doen. Als je het leuk vindt om hierop te oefenen, zul je er veel plezier van hebben. Maar doe het nooit als je er geen zin in hebt, dan bereik je het tegenovergestelde van wat je wilt. Bassen gaat je tegenstaan, je speelt minder en wordt dus alleen maar slechter op je instrument. Eis leuke oefenstof van je basleraar en schuif dat figuur genadeloos aan de kant als hij hier niet op in wenst te gaan!
Waarom willen zoveel mensen bassen toch tot een hel maken? Voor ons Nederlanders zal dat vast wel iets te maken hebben met onze (puriteins christelijke) achtergrond: er moet hard gewerkt worden, het leven is geen lolletje maar een straf, want we zijn allemaal schuldig en moeten allemaal doodgaan voordat we in de hemel kunnen komen... Brrrrr! Zullen we proberen op te houden met dit soort ideeën en hier andere gedachten over kiezen? Dat het leven mooi is en dat bassen één groot feest is bijvoorbeeld? Dat je niet hard hoeft te werken om een goede bassist te worden, maar dat dat ook vanzelf kan gaan? Dat je geen troosteloze dingen hoeft te spelen, maar alleen dat wat je razend enthousiast maakt?
Ik denk wél zo!

Oefenen
Een wijd verbreide mythe over goed op je instrument worden is het idee dat het goed is om urenlang dezelfde toonladders te oefenen en vingeroefeningen te doen. De meeste muzikanten zijn ontevreden over het aantal uren dat ze aan studeren besteden, en meestal bedoelen ze daarmee dat ze het niet kunnen opbrengen om uren achtereen met opperste concentratie dezelfde geestdodende, oersaaie dingen te doen waar de argeloze luisteraar al binnen één minuut van over zijn nek gaat.
Ik ga uit van het tegenovergestelde idee: als je goed op je instrument wilt leren spelen, moet je ervoor zorgen dat je je oefenstof boeiend vindt.
Het moet geen straf zijn om je instrument op te pakken, maar een feest. Je speelt niet bas om jezelf te kwellen, maar om plezier te hebben. Speel iets wat je plezier geeft, wat je motiveert, en je gaat vanzelf naar gaatjes zoeken in je agenda om lekker bas te kunnen spelen. Daardoor word je spelenderwijs beter op je instrument.
Je bent toch zeker bas gaan spelen omdat je intens genoot van sommige muziek, en besloot dat jij ook zo wilde spelen? Ga dan met je ideaal aan de slag!

Weg met de oefeningen van Simandel of Rufus Reid (tenzij ze je veel plezier geven natuurlijk). In de oud papierbak ermee! Ik spreek hier uit ervaring. Voordat ik me ten tijde van de prehistorie op de contrabas wierp, hab ik dat instrument al eerder verkend. Ik ben toen een aantal maanden naar de muziekschool gegaan waar ik Simandel voor mijn kiezen kreeg. Daar werd ik na een tijdje zo flauw van, dat de lol van contrabas spelen me volledig verging. Het heeft 10 jaar geduurd voordat ik weer zin kreeg in contrabas spelen...
Ik stel voor om het op de volgende manier aan te pakken: speel je favoriete muziek. Tien tegen een kom je al gauw iets tegen wat je niet bevalt in je spel, vooral wanneer je improviseert. Dat is dan een goede aanleiding om hier korte tijd (doe dat niet langer dan hooguit een paar minuten, tenzij je er veel lol in hebt) aandacht aan te besteden. Je besteedt er aandacht aan door te bedenken hoe je datgene waar je ontevreden over bent wilt kunnen spelen. Misschien kun je dat meteen, misschien stuit je op een technisch probleem. Dit laatste betekent dat je gespannen bent in je lichaam en je dus zult moeten leren ontspannen als je dit goed wilt leren spelen (zie les 1).