Soms speel ik met een band die ik niet bijzonder goed vind – maar die die avond wel enorm veel succes heeft. Het is soms nog een hele klus om op mijn niveau te blijven spelen, vooral als ik met een ramp van een drummer kom te spelen. Dat vereist veel inzet, maar het schenkt me wel voldoening om het voor elkaar te krijgen en het lukt eigenlijk steeds de laatste jaren. Als het optreden ook nog een groot succes wordt, dan is het gewoon een mooie avond geweest.

Inzet
Ongeveer tien jaar geleden speelde ik in een band met de naam Topscore, waar ik zelf de muziek voor schreef. Het was een mengelmoes van Zuid-Amerikaanse ritmes (voornamelijk Caribische ritmes) en alle invloeden die ik tot dat moment had ondergaan. We speelden meestal op feestjes ed. In die tijd kwamen (blijkbaar) veel slecht lopende cafés op het idee om publiek te trekken door een Caribische avond te organiseren. Op een gegeven moment hadden we acht van dit soort optredens achter elkaar. Helaas voor die kroegen en helaas voor ons, deze formule werkte niet. Na acht optredens voor een lege tent gespeeld te hebben, was de band volledig gedemoraliseerd geraakt en gingen we uit elkaar.
Als we gaan optreden, willen we natuurlijk niet voor een lege zaal spelen. We hebben gestudeerd op de muziek die we willen spelen en we gaan optreden omdat we denken dat we de luisteraar en onszelf een onvergetelijke avond kunnen bezorgen. Of het lukt is een tweede, maar daar gaan we wel voor natuurlijk. Helaas, het komt zo nu en dan voor dat we voor een vrijwel lege zaal spelen – of, en dat is niet veel minder erg, dat we voor een zaal spelen waar vrijwel niemand geïnteresseerd is in onze muziek. Wat dan?
Ik hanteerde een tijdlang de regel: als er één persoon geïnteresseerd is in de muziek die ik speel en bereid is naar me te luisteren, dan speel ik met volledige inzet.

Dat klinkt als een overzichtelijke regel, maar dat lijkt maar zo.
Een derde van mijn optredens is voor op de achtergrond, een derde speelt zich af in de kroeg, waar ik speel voor min of meer toevallige aanwezigen en één derde is voor een luisterpubliek dat speciaal is gekomen voor de band waarin ik op dat moment speel.
Als je muziek speelt voor op de achtergrond, sta je soms de hele avond je best te doen terwijl het lijkt alsof helemaal niemand geïnteresseerd is in je muziek, vooral als een aantal mensen in de loop van de avond een aantal malen aan je komt vragen of het misschien nog een klein beetje zachter kan – terwijl je al zo zacht staat te spelen dat je je medemuzikanten niet goed meer kunt horen, die worden vrijwel geheel overstemd door het volume dat een zaal vol kletsende mensen produceert. Het is mij een aantal malen overkomen dat ik geflipt en wel na zo’n optreden tot mijn stomme verbazing van alle kanten te horen kreeg hoe enorm de aanwezigen de muziek hadden gewaardeerd. Kortom, er valt soms geen pijl op te trekken. Ik wil je aanraden om de volgende regel te hanteren: Speel altijd met volledige inzet als je optreed!
Daar zijn nog veel meer argumenten voor aan te voeren. Laat ik er nog een paar noemen.
In de loop van de jaren dat ik nu muziek maak, ben ik in het schnabbelcircuit een aantal muzikanten tegengekomen die weliswaar hun partij afdraaien, maar die dat doen op routine en met een minimale inzet.