|
Bob Anram en Philip baumgarten. Goede kans dat u er nooit van gehoord hebt. Anram speelt tenorsax en Baumgarten staande bas. Wie haalt het in zijn hoofd om een hele cd vol te maken met zo'n duo, zonder drums of piano, en dat met onbekende musici? Voeg daar aan toe dat dit project in vijf minuten tot stand kwam, er nog geen minuut werd gerepeteerd en dit een volstrekt spontane veertig minuten durende improvisatie is, waarin vaag bekende nummers en bluesschema's langskomen. Dit alles heeft de ingrediënten in zich om een treurigmakend product op te leveren, maar het tegendeel is waar. Dit is een verbluffende CD geworden met prachtige muziek, en bovendien mooi opgenomen. Anram is een New Yorker die sterk beïnvloed is door Bud Freeman en met diens lichtvoetigheid speelt, maar met minder vibrato veel moderner is, en dat alles voorziet van een flinke scheut Rollins. Baumgarten is een bassist met ijzeren vingers, die elke noot met veel doorzichtigheid laat klinken en resoneren. Enig onderzoek leert dat ook hij een New Yorker is, maar in Groningen woont. De muziek van de cd is intens, spontaan, creatief en origineel, en geen seconde saai, alsof de twee musici in één lichaam zijn samengesmolten. Wie haalt dit duo naar de Nederlandse podia?
Tom Beetz
Bob Anram op tenorsax en Philip Baumgarten op contrabas. Twee musici die elkaar ontmoeten, hun instrumenten uitpakken, stemmen en gaan spelen. Spelen zonder te weten waar het op uitdraait, zonder vooraf besproken plan of uitgeschreven arrangementen, met alleen elkaar, hun instrumenten en een New Yorkse studio. Opnametechnicus Steve Pagano schrijft (vertaling FH): 'Het interessante aan de sessie waar je naar luistert, is dat zij is opgenomen binnen vijf minuten nadat Bob en Philip elkaar voor de eerste keer zagen. De muziek was niet gerepeteerd, spontaan en voor mij symbolisch voor de essentie van grootse jazz'. Maar deze bijzondere ontmoeting en de manier waarop de opname tot stand is gekomen, zijn nog geen garantie dat het resultaat ook de moeite waard is. Daar heb je dus ook getalenteerde musici voor nodig en de bereidheid om, zoals Bob Anram het treffend uitdrukt, 'te ademen als een tandem'. En dan krijg je dus inderdaad een weergaloze opname die je van begin tot eind aan de luidsprekers gekluisterd houdt. In de traditie van Bebop en Cool Jazz horen we zes duetten en twee solostukken ('Maja' van Baumgarten en 'Don't look up' van Anram), gespeeld met gedrevenheid, strak, melodisch en met passie. Het bijzondere van de opname is ook dat je het gevoel krijgt dat ze bij je in de huiskamer spelen, dat ze letterlijk (hoorbaar) ademen als tandem. 'The Hurricane Session 2008' is een klassiek, tijdloos en bijzonder inspirerend voorbeeld van Jazz met een hoofdletter. Of de kunst van improvisatie, die het mysterie van muziek zowel verklaart als koestert.
Frank Huser, Jazzflits.nl
Eenvoud siert de muzikant
Het is old American grooving Jazz, uit hedendaagse bronnen: Philip Baumgarten en Bob Anram. Voor bas- en saxcursisten zal deze plaat zeer welkom zijn. "Don't Look Up" is bijvoorbeeld een swingende saxles in loopjes, gevolgd door een easy en zwoele "Blues for Dee".
Sober en zo natuurlijk laat Philip hier horen hoe op bas te spelen. Hij stuurt en improviseert, is vindingrijk en niet lui. Het klinkt vol, basaal en vlezig. Je beleeft de grof plankenvloer, wellicht in een besloten jazzy-ruimte.
De mannen zijn geconcentreerd, je hoort ze leven. Ze hebben hun beleving, hun studie. Zij lijken te dansen in gedachten, op elkaars concert.
Vriendelijke tonen worden door hun meesters gevormd tot navolgbare melodieën. De eenheid wordt waarneembaar, tentoongesteld als een gerestaureerd meesterwerk.
Goede titels vullen het repertoire: "Trane Dance", "Google in The Frog", en "Maja" het enige ingebrachte stuk van Philip. Simpel en kunstig. De andere composities zijn van Bob Anram.
De ontmoeting van Philip met deze Amerikaan Bob Anram is een treffer. Dat vindt eigenaar Steve Pagano, van Spock Studio, ook en is enthousiast. Vandaar deze opname. (Jan Klupper / Muziekpodia)
|
Twee mannen komen in een studio samen. Ze hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar er is een hoop wederzijds respect. Ze beginnen na een kort gesprek te spelen en binnen vijf minuten gebeurt er iets bijzonders. Het moet een droom zijn voor iedere engineer, maar ook een nachtmerrie: de spontaniteit en kracht van het moment moet worden gepakt en wel meteen! Steve Pagano Jr. en Sr. hadden de zware taak om de band zo snel mogelijk te laten draaien en gelukkig waren ze op tijd om de magie op te vangen. Maar het gaat om de spelers: tenorsaxofonist Bob Anram nodigde de Nederlander Philip Baumgarten in New York uit en terwijl orkaan Hannah over de stad waaide probeerde Anram deze te veranderen in een koel briesje. De basis van de CD is cool jazz en bebop, maar de heren checken ieder hoekje voor een uitgang naar meer. Soms wordt die gevonden met een verrassend resultaat, maar somsa blijven ze heerlijk hangen in een groove. Soms klinkt het als een masterclass saxofoon en jazz met moeilijke melodieën, maar het klinkt altijd alsof het naast je gebeurt. De opnames zijn mooi, helder en zo goed gemasterd dat Philip en Bob in je woonkamer lijken te staan. De CD is inmiddels alweer eventjes uit en langzaam stromen de reacties van over de hele wereld binnen. Men spreekt al voorzichtig van een klassieker en daarmee kunnen we het alleen maar eens zijn. Het resultaat is namelijk een prachtige CD met jazz zoals jazz hoort te zijn.
Chris Dekker
The tenor-bass duets of Bob Anram and Philip Baumgarten are full of close communication, spontaneity, melodic development, and a cool fire. While based in bebop and cool jazz, the musicians are not shy to stretch themselves in freer explorations and they manage to be both subtle and unpredictable at the same time. This is stimulating and fun music.
Scott Yanow, Author of ten books including Bebop and The Jazz Singers
Bob,
Despite being a bit out of sorts lately, I had to put your CD in and give it the attention I knew it deserved the minute it came in the mail.
WARNING:
A lot of free flowing words of praise follow:
It is earth shatteringly brilliant, nothing less grandiose a statement can accurately describe it. It blows my mind that a artist of your caliber, and we are talking Parker/Coltrane/Young and beyond here-believe it, isn't a household name. This goes with the era born, nothing else. Had you been born a few decades earlier, your worldwide recognition would have been secured without any doubt in my mind. The light your playing broadcasts really shows many of the supposed masters of the past in a sad state of mediocrity by comparison.
As it stands, I want to see you receive even a portion of the exposure and praise that you deserve.
There was never a moment during any of the performances when you were at all detached or on "auto pilot". I can't say that of any but literally a handful of 5 or less of the greats on any given recording. You never took the easy way out, or resorted to any hackneyed clichés. However, you perfectly captured with elegance (and elegance is at the heart of it) all that is sublimely wonderful about the old lions, bettering them at every turn in fact. The album is full of life and freshness while including homage to generations of the best. You glide effortless through so many decades and styles without making it an obviously "conscious" point to do so. That is pure class, and remarkable skill at play there. Technically and intellectually.
The whole CD felt seamlessly as though each tune was a masterful first take. I don't know how many takes were in fact necessary, but it was never over edited or disturbingly "slick". The recordings had all the qualities of those from the golden era before overproduction of albums took all the life and spontaneity out of things. In fact, it reminded me of what those legendary late night cutting/jams sessions a la Kansas City must have been like. When masterful solos were woven as long as the performer could channel ideas to fruitful completion.
Philip was a wonderful partner with this project. Both of you not only play brilliantly off of one another's ideas, but never is there a clash of egos, styles, or a disconnect that one often hears with lessor artists/ and pairings. The use of just a Bass for accompaniment was not only a delight, it was a gutsy move. Only the very best can succeed when put on the spot stripped down like that. Not only was it momentous, it lacked nothing at the expense of the beautiful, intimate simplicity of it.
You both show the rare quality of knowing as much what NOT to play as what to elaborate upon. This is something that is usually only found in sufficient quantity with artists who have had enough years of experience to grasp that elusive quality, let alone how to affect it.
|
There was so much of Young and at times Coltrane, Dexter, Byas to be heard in your playing, but I can't stress enough, never a time when it was cliché, mimicking, or banal as I hear so often in others who find inspiration in those masters.
I realize that you have much respect for several of Young's disciples, namely Getz and possibly Sims, but I must STRESS to you Bob, you are so far ahead of them it is astounding. They were, at the end of the day, very much imitators of Prez, but never quite equal. You take the best elements of those players, the things that are so endearing and hip, but to another level entirely.
To put it another way, you are mercifully free of the aping aspect one hears in just about every other player out there, especially today. Whatever elusive ingredients it takes to make an improviser/composer in the esteemed company of Bird, Young, etc. that is so rarely found, you have it ten fold. I know you work your butt off, and boy oh boy does it show, however you have a genius and intellect as they did to take it into the stratosphere. You display a quality I crave and adore, the ability to take complete command of your improve with all available, hard earned resources, and never resort to tired repetition of the same old, same old. Bird had that kind of authority, and so do you.
I consider myself so lucky to know you and your work, and am always as excited to hear your playing as the first time I heard the other greats in the history of this wonderful musical language that is Jazz.
In short, I would count this on my top 5 greatest recordings of all time, it's that momentous and equally important, profound, to listen to. You wrap up into one package, everything that is superlative about great music, and specifically great Jazz. I want the world to know about you and your work, because I'd hate for them to be deprived of such stellar quality and rare, one in a million talents simply because we live in a era dominated by uninspired Rap and purely Pop offerings. I have not a doubt in my mind that an entire course of university study could, and should, be devoted to studying your recordings, improve, technical and otherwise.
Speaking of technical, I wanted to comment on what a lovely low end tone you are getting from your synthetic reeds. I mention this because this is the real Achilles heel with synthetic reeds, especially Tenor IMO. You have none of the usual, associated issues it is obvious. Your ability to really juice with seemingly no effort, a wide dynamic range from them is inspiring as well. Pianissimo isn't usually their strong point.
I can't thank you enough for the opportunity to enjoy your enormous talent and ability. I really don't get caught up in cult of personality with the usual suspects, but you are a super star in the field of things that really matter to me, and I am richer as a music devotee and saxophone player for knowing you and having you as my good friend.
Is your record label actively pushing sales and promotion of this MUST HAVE recording, and is there anything that we can do on SOTW to help in this endeavor. Nothing of this caliber has come along in decades in my experienced opinion, and I KNOW that each and every member would be truly humbled and blown away by your album.
This has really lifted my spirits, and although I'm never going to be anywhere near your mastery, I have been inspired to pick the horn back up after about a month away. I don't feel too bad about my shortcomings, as I can assure you that none who profess to play the sax in my world on SOTW can hold a candle to your genius and the total package that you offer.
Not many who have gone before you have achieved your heights either. Shows what you can do when you ACTUALLY practice more than a couple hours a day, huh!
You should be immensely proud of this masterpiece.
Thank you my friend, my inspiration.
Michael, http://www.myspace.com/saxismyaxe
|
